bewustwording·Consequenties van Coeliakie·Diagnose Coeliakie·psychische gevolgen van Coeliakie

“Als je moet leuren om een diagnose of medicijn”

Door Zij van Glutenvrij

We kennen het allemaal! Bijna elke coachee die ik spreek, volgers van mijn blog of mensen in communities op Facebook, leuren bij de dokter om een verwijzing of een diagnose. De meesten krijgen niet zonder slag of stoot een diagnose. Huisartsen weten te weinig van onze ziekte, geloven ons niet of stellen zelf al dan niet een diagnose zonder doorverwijzing voor nader onderzoek. Dit belemmert genezing en zorgt voor wantrouwen.

De diagnose

Hoe mijn diagnose tot stand kwam, dat beschreef ik in dit blog. Ik had vage klachten sinds mijn puberteit en na diverse kijkoperaties aan een ander deel van mijn buik, was het oordeel PDS. Pas jaren later was er een gedreven longarts die mij helemaal binnenstebuiten keerde en de onderste steen boven kreeg. Twee longontstekingen in een jaar hebben mij 4 jaar geleden uitgekleed en uitgemergeld. Ik was op. Geen kuur sloeg aan, totdat ik van de longarts een wonderkuur kreeg. Een nieuwe generatie antibiotica, die aansloeg! Geen pretje, veel bijwerkingen, maar het werkte. Ik knapte op, de longarts verwees mij, na dat hele uitgebreide (bloed)onderzoek en een diagnose bronchiale hyperreactiviteit, door naar de MLD-arts. Na de diagnose Coeliakie en de start met het dieet knapte ik op. De puffer die ik van de longarts had gekregen hoefde ik nooit te gebruiken, want ik begon weer met hardlopen en fietsen om naast mijn darmen ook mijn longen weer in het gareel te krijgen. Weinig leuren daar gelukkig! Behalve dat ik mijn halve leven altijd maar ziek, zwak en misselijk was, maar goed. Ik heb goede fijne specialisten.

Angst vanuit ervaring

Drie weken geleden, vlak voor mijn vakantie voelde toen ik wakker werd, op mijn laatste werkdag voor de vakantie, dat onmiskenbare gevoel van een longontsteking ineens weer opduiken. Een paar weken ervoor had ik mijn puffer al een paar keer gebruikt, omdat ik voelde dat ik benauwder was dan anders. Maar het was heet, er waren mega veel pollen en ik zit op mijn werk vol in de airco. En dat werkt allemaal niet mee als je bronchiale hyperreactiviteit hebt. Ik had koorts, was warrig en er zat een olifant op mijn borst geklemd met spanbanden. Intuïtief wist ik het al, het leek er teveel op: Longontsteking. Verdorie en ik pas zo goed op mezelf! Mijn lijf laat mij in de steek…En die angst: “Wat als de kuren weer niet aanslaan?!” Met gezwinde spoed naar de huisarts, die in eerste instantie twijfelde, maar toch mijn ontstekingswaarde in mijn bloed wilde controleren. Ze hoorde geen ruis, vocht of slijm en ik hoestte niet! Zij dacht aan een forse griep. De hoogte van de ontstekingswaarde, boven de 100, hielp haar direct uit haar droom en bevestigde wat ik voelde. Longontsteking. “Weer dat circus, met kuren die niet voldoende aanslaan”, was het eerste wat ik dacht. Die wonderkuur van de longarts krijg je namelijk niet als eerste volgens het protocol. De huisarts wilde daar ook niet vanaf wijken. Ik kreeg een standaard kuur (want dat beest reageert daar wel op), leek op te knappen, pakte onze spullen in en we gingen op vakantie. Met mijn puffertje op zak, want ook op de bestemming was het heet en stoffig.

Vertrouw je intuïtie

En toen ging het ineens toch slechter, meer hoesten, benauwder, geen adem om te kunnen praten. Mijn intuïtie zei, ‘Die kuur heeft niet voldoende gedaan’.  Mijn 6e zintuig zei ook: “Laat je puffer eens staan’. Ik had ineens ook buikpijn gekregen en een buik of ik 20 weken zwanger was. Het kon geen glutenfout zijn, dat voelt anders en de andere verschijnselen daarvan had ik ook niet. Na het lezen van de bijsluiter ben ik gelijk gestopt met de puffer en nam de buikpijn en de zwelling af. De puffer bevat lactose en er staat een vage vermelding over gluten bij de overgevoeligheidsreacties. Nooit meer dus. De reactie van de doktersassistente hierop was: “We kunnen je natuurlijk niet dwingen”.  Ondertussen thuis, terug naar de huisarts, een vervanger…die ik niet kende en zij mij ook niet. Ik vertrouwde haar wel direct, iets met uitstraling, maar ik wist, ik krijg vandaag nog niet die wonderkuur, dit wordt een gevecht! De ontstekingswaarde in mijn bloed was weer verhoogd, de vorige kuur dus niet voldoende aangeslagen. Naar het ziekenhuis voor een longfoto voor vaststellen van de vervolgstappen. Nog een kuur of niet en zo ja welke dan (dat beest reageert normaal gesproken toch goed op je de kuur die je hebt gehad)? De longfoto kon pas de volgende dag, donderdag, gemaakt worden.

Vertrouw op een goede afloop

Een week voor mijn vakantie had ik een oefencoachee geholpen met het visualiseren van een goede geslaagde operatie aan haar voet. Ze was bang dat het fout zou gaan, besefte dat dat tussen haar oren zat, maar werd gevoed door eerdere ervaringen. Intussen hadden diverse scenario’s zich in mijn hoofd genesteld, over als uitslag van de foto binnen zou zijn. En toen dacht ik: “Nee, dit gaan we anders insteken! Practise what you preach!” “Kijk dan ook eens kritisch naar jezelf”, dacht ik. Op vakantie las ik het boek van Gabrielle Bernstein, Het Universum staat achter je. Een tip van een andere coachee. Nu was de tijd om wat zij schrijft in de praktijk te brengen. Ik bekeek het niet meer vanuit angst, maar vanuit liefde. Vertrouw de uitkomst, wat die ook moge zijn en vertrouw op je arts. En dat is heel moeilijk als het om je gezondheid gaat, ik weet het. Als ik wil dat het verandert dan begint dat bij mezelf, de ander kun je niet veranderen!

Als je de angst los laat

Donderdag kwam er geen uitslag, er moest laat op de dag nog “iemand” naar kijken. Eerste reactie: Boos!!! Verdorie ik was om 10.00 uur in het ziekenhuis. “Ho ho, denk aan die andere manier van denken”. Er moet nog iemand naar kijken voor jouw bestwil, jouw gezondheid. “Oke, ik doe kalm!” Het mooie is dat je als je dit doet, dat positieve denken en dat omdraaien van de angst, dan leef je makkelijker en voel je je ook minder ziek tegelijk. De volgende dag was er een uitslag en kreeg ik prompt van de vervanger de wonderkuur. Ik hoefde er helemaal geen verbaal gevecht voor aan te gaan met haar. Zij vertrouwde mij en ik haar. Die doemscenario’s zaten dus voor niets in mijn hoofd. Allemaal verloren negatieve energie, voor niets. Zonde! Voortaan denk ik vanuit een ander perspectief, dat het goedkomt, dat ik vertrouw op de uitkomst! Ik voel me met de dag beter, ondanks de blurry bijwerkingen! Ik vertrouw erop dat ook dit weer geneest en mij leert om goed voor mezelf te zorgen, alle bijsluiters altijd te lezen, te vertrouwen op een positieve uitkomst door niet vanuit angst te leven, maar uitdagingen met nieuwsgierigheid en liefde te bekijken. Hoe nasty en lelijk ze ook zijn. Ze brengen mij, desnoods via een omweg, naar mijn doel.

PS. De oefencoachee met de voetoperatie mailde mij van de week dat het helemaal goed is gegaan, ondanks dat ze voor ons coachingsgesprek zo angstig was geweest. Ze bedankte me voor mijn inzichten en hoe ze hierdoor positief de operatie kon ingaan. Met mijn coachopleiding leer ik mensen begeleiden in soortgelijke situaties, met of zonder Coeliakie of andere beperkende denkbeelden over zichzelf of de wereld om hun heen. Ik help jou graag de mogelijkheden zien.

 

 

Advertenties
Consequenties van Coeliakie·Diagnose Coeliakie

Tijd voor mijn jaarlijkse Dr. Pol infuus

Door Zij van Glutenvrij

Waarom ik het mijn dokter Pol infuus noem lees je hier. Het is namelijk niet de eerste keer dat ik dit infuus krijg. Sinds de diagnose Coeliakie wordt dit de 4e keer. Na de 5e keer wordt met een botscanmeting bekeken of de infusen werkelijk hebben gewerkt. Maar ik weet al dat ze werken, in ieder geval op korte termijn, maar of ze ook echt op de lange termijn effectief zijn, dat mag de dokter zeggen.

Gewrichtspijn

Voor mijn eerste infuus, 3 jaar geleden had ik veel last van mijn gewrichten, enkels, schouders en vooral mijn heupen hadden geen zin in harlopen. Omdat ik 43 jaar niet wist dat ik Coeliakie had wist ik hier niets van en al helemaal niet van de bijverschijnselen van dit leuke ding. Tot mijn zeer ter zake kundige MLD-arts mij direct doorverwees voor een botscan om te zien of ik al botontkalking had. Dit kan namelijk optreden bij niet onderkende Coeliakie, omdat er te weinig calcium wordt opgenomen door de darmen en de botten daardoor poreus worden. Daardoor heb je sneller gewrichtspijn of breek je sneller iets.

Infuus

Om ervoor te zorgen dat het lijf toch voldoende calcium binnenkrijgt, krijg ik dus jaarlijks een infuus met dit goedje in vloeibare vorm. Het heeft immers geen zin om bij zeer beschadigde darmen dit in tabletvorm in te nemen. De darmen nemen het immers niet op. Ik mag dus heerlijk een uurtje in een bedje liggen voor het indruppelen, met 2 paracetamolletjes paraat en ik hoef verder helemaal niets. En dat is maar goed ook, want mijn lijf is moe en het heeft pijn. Het infuus werkt bij mij ongeveer een maand of 10, daarna lukt het hardlopen niet meer, ben ik niet meer vooruit te branden en krijg ik ook last met ademhalen, omdat mijn rug zeer gaat doen. Grijpt dus allemaal lekker in elkaar. Na het infuus ben ik wel een week van de kook, daarom moet ik een dag voorafgaand aan het infuus een paracetamolspiegel opbouwen tot ongeveer 48 uur erna. Na het infuus ben ik wel een beetje grieperig, maar na een week doet alles het gewoon weer. Hopelijk houd ik het dan weer ongeveer een jaar vol.

Laatste keer

Deze therapie staat voor 5 jaar vast en daarna wordt er met een botscanmeting weer bekeken of mijn botten in ieder geval niet zwakker zijn geworden. Volgend jaar is dus mijn laatste infuus van de 5 en weten we of deze therapie effectief is. Feit is wel dat ik in al die tijd niets gebroken heb, en dat was vroeger wel anders. Wat er na die 5 jaar gebeurt daar wilde de arts 3 jaar geleden nog niets over zeggen, maar ik hoop op een terugkerend jaarlijks Dr. Pol infuus ritueel.

Meer weten over Coeliakie? Stuur me een mail. Ik ben naast blogger, coach in opleiding, trainer, adviseur en gastdocent. Ik vertel je er graag meer over.

 

glutenvrij uit eten·Kinderen en Coeliakie

Onbezorgd glutenvrij in Den Haag bij… (2)

Door Zij van Glutenvrij

Na mijn post van vorige week over onbezorgd glutenvrij uit eten in Scheveningen, post ik vandaag het vervolg op Onbezorgd glutenvrij in Den Haag. Het is nog steeds heerlijk weer en iedereen geniet onbezorgd van eten, drinken en ijsjes. Dus wij ook. Hier lees je waar dat kan in de omgeving van Den Haag.

 Gina

Een paar weken geleden, toen het ook al zulk lekker weer was heb ik heerlijk geluncht op het terras bij Gina aan het water in Leidschendam aan de rand van Leidschenhage. Vooraf heb ik gemaild over de mogelijkheden, maar omdat Gina een Italiaans restaurant is, wist ik eigenlijk intuïtief al dat het goed zou zijn. En dat was het ook. Ze weten precies wat er wel en niet mag, gaan ermee om zoals ze dat in Italië doen, geen moeite en zeer als vanzelfsprekend. Ik at een heerlijke Insalata Ceasar Pollo, een Ceasar’s salade met twee sneetje glutenvrij brood. Heerlijk geroosterd, echt lekker en de salade was er een om je vingers bij af te likken. Bij Gina kun je je zorgen dus rustig laten varen en onbezorgd genieten van lunch of diner. Dat diner ga ik volgende keer eens proberen. Alla prossima.

Brasserie Buitenhuis

Bij deze brasserie voel je je de koning te rijk. Het is een heerlijke plek aan het water tussen Wassenaar en Valkenburg, met een landelijke sfeer. Het ligt naast het oude stoomtreintje tussen Leiden en Katwijk. Met dit treintje kun je een stukje rijden en er is een museum bij. Daarna kun je dus mega in de chill bij Buitenhuis. Voor kinderen is er van alles te doen, zoals tenten waar ze kunnen spelen, of het grote grasveld. Is het slecht weer, is er binnen ook voldoende plek en een speelhoek. Je ziet ze de hele dag niet. Alleen om te eten. En ook dat is dus voor ons goed geregeld. Ook hier had ik eerst per mail informatie ingewonnen, zeker omdat we met een grote groep kwamen inclusief mijn glutenvrije dochter. Ik at er een heerlijk glutenvrij broodje met ei- en zalmsalade en mijn dochter een glutenvrij gebakken frietje. En dat is dus echt fijn en zo hoort het ook. Een frietje hoort namelijk glutenvrij gebakken te worden, alleen niet alle gelegenheden houden zich daaraan. Hier dus wel. Super stek! Zeker voor herhaling vatbaar tijdens de zomervakantie.

Ijssalon Fanielje

Bij deze ijssalon aan het sluisje in Leidschendam hebben ze glutenvrije hoorntjes, pakken ze deze uit met schone handschoenen en laten ze de onderkant in het folie zitten. Op bijna alle smaken staat vermeld of het glutenvrij is. Alle sorbetijs is in ieder geval gluten- en lactose vrij. Het is een schattig winkeltje met oude tegeltjes en wat tafeltjes binnen. Buiten zit je heerlijk aan het water en kun je je vermaken met kijken naar wat er door het sluisje vaart.

 Lunchcafé De Smulhoeve

Vorige week was ik met mijn dochter en een grote groep kids en juffen bij Lunchcafé de Smulhoeve. Dit is de horecagelegenheid die hoort bij Stadsboerderij Landzigt. Dus ben je daar een keer om cavia’s te aaien of te spelen met de bokjes, dan kun je daarna lekker aanschuiven voor een pannenkoek. Wij waren er om een afscheid te vieren van de juffen met de klas van mijn dochter. Dus ook voor haar was het van belang dat er zorgvuldig werd omgegaan met onze dieetwens. En dit gebeurde ook zeker. Vooraf werd er precies verteld wat de eventuele kruisbesmettingsgevaren waren, zodat ik een afweging kon maken. In De Smulhoeve wordt namelijk gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking. Helemaal waterdicht krijg je het dus misschien niet op papier. Maar in de praktijk was het echt heel goed. De pannenkoek van mijn dochter met spek en kaas was erg lekker, dat je bijna twijfelt of hij wel echt glutenvrij was. Mijn geitenkaas salade was voorzien van heerlijke glutenvrije broodjes die speciaal zijn ingekocht voor mij. Wat een feestje!  We waren al vaste klant van de kinderboerderij, maar nu ook van de Smulhoeve! We gaan hier zeker nog eens terug. Als kers op de taart mag ik hier in het teamoverleg een presentatie houden over Coeliakie, de gevaren en de mogelijkheden, zodat zij straks nog beter op de hoogte zijn van wat er wel en niet mag. Zij worden dan de eerste Haagse onderneming “Advised by Zij van Glutenvrij”.

Ook horecaondernemer en Advised by worden? Dat kan. Mail me je wensen en ik kijk wat ik voor jouw zaak kan betekenen. Graag zelfs.

glutenvrij uit eten

Onbezorgd glutenvrij in Scheveningen

Door Zij van Glutenvrij

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik een super populaire blog over uit eten in en rond Den Haag. Ik heb volgers die door mijn tips ergens gaan eten. Dat vind ik nou zo leuk. Dat is waarom ik dit doe. Omdat er natuurlijk steeds meer bekendheid komt over onze ziekte en dieet, zijn er steeds meer plekken waar wij onbezorgd uit eten kunnen. En zelf ga ik daar ook mijn steentje aan bijdragen door te beginnen bij het begin. De jeugd van nu, die leert om te koken of te bedienen, of die leert voor een baan in de zorg of facilitaire dienstverlening, die krijgen volgend jaar van mij een gastles over omgaan met dieetwensen. Maar goed, daar gaat het vandaag niet over. Lees mee over heerlijke plekjes aan het water. Met het mooie weer van de laatste dagen, de volle terrasjes en de vakantie in aantocht is er niets leukers om te schrijven over goede en leuke restaurants, die ons ook iets te bieden hebben.

De Waterreus

Bij strandpaviljoen de Waterreus, voorbij de vuurtoren richting de haven, is het goed toeven. Het dankt zijn naam aan een tot de verbeelding sprekende Scheveningse legende. Deze mooie grote ‘strandtent’, waar ik zelf in mijn jonge jaren de benen uit mijn lijf heb gelopen met mooi weer, met slecht weer en met plotseling opkomende zeevlam heb ik vorig jaar op de laatste mooie stranddag onbezorgd gegeten. Het was een nogal last minute idee om daarheen te gaan, dus best spannend voor een antigluut. Maar even bellen en ja hoor, geen probleem. Ze hebben zelfs glutenvrije broodjes. Ik at er een heerlijke salade met garnalen en zalm, rode ui en kappertjes. Misschien kwam het omdat het zo’n mooi laatste cadeautje van de zon was, maar dit bezoekje staat in mijn geheugen gegrift.

Hart Beach

Een enorm leuke ‘hangloose’ plek in Scheveningen vind ik Hart. Deze beachclub ligt ook links van de vuurtoren, dus een beetje uit de drukte van de boulevard en vlakbij de haven. Je kunt er leren surfen en ze serveren er gezond en lekker eten. Op drukke dagen is het een tikkie chaotisch (maar dat kwam misschien omdat wij er met 60 personen tegelijk kwamen surfen en eten, tijdens de Volvo Ocean Race en de temperaturen opliepen richting tropisch. Als je wil leren surfen raad ik je Hart van harte aan. Ze maken gebruik van gecertificeerde instructeurs, nemen niet te grote groepen mee de zee in en ze houden (zeker bij de aflandige wind in ons geval) het zooitje bij elkaar met herkenbare fluitsignalen en hesjes. Het frietje achteraf was ook hier weer glutenvrij gebakken. Had ik als controlfreak wel even vooraf gecheckt natuurlijk. En dat niet alleen, de frites zijn verse en biologisch. Hart is echt een feestje. Ook hier gaan we van de zomer zeker nog een keer terug (als het rustiger is).

Di Sopra

Woensdag was ik bij Di Sopra in de tweede binnenhaven van Scheveningen. Hier had ik al eens met mijn man vorstelijk gegeten, in mijn vorige leven…mijn glutenvolle leven. Het staat me nog helder voor de geest. Pasta die werd rondgewenteld in een uitgeholde Parmezaanse kaas. Mmm… Vooraf ook hier weer gemaild over de mogelijkheden. Of de eigenaren echte Italianen zijn, weet ik niet, maar Mario (dat klinkt in ieder geval wel zo) verzekerde me dat het goed ging komen. Dus ja, wel echte Italiaanse service. Dit restaurant ademt Italië en met dit mooie weer is het net of je er ook echt bent, een Italiaans haventje. Omdat we dit keer niet de tijd hadden om uitgebreid te dineren, nam ik alleen een hoofdgerecht. Pasta met kippendij, pancetta en pesto. De pasta was zo lekker dat je bijna twijfelt of hij wel glutenvrij is. Het merk is me ontschoten, ik was namelijk was nogal onder de indruk van de enorme gastvrijheid van Mario en zijn personeel. Mario hield voor ons de tijd in de gaten en wees ons ook af en toe subtiel hierop. Dat vind ik fijne details, dat straalt zorgzaamheid uit. Jammer dat we maar een uurtje binnen waren. Volgende keer ga ik zes gangen nemen! Reserveer maar vast een tafel, Mario!

Volgende week nog meer leuke plekjes in en rond Den Haag.

Bent u nou ook horecaondernemer en wilt u weten wat u kunt doen om uw zaak zo in te richten dat er ook voor mensen met een glutenvrije dieetwens iets lekker op tafel gezet kan worden in plaats van kaal vlees met sla? Laat het mij weten. Ik adviseer u graag.

Note: Vorig jaar schreef ik enthousiast over Welsh Bakestone aan de Westduinweg. Zij zijn verhuisd naar “de Fred”. Een heerlijk plekje om echt onbezorgd te genieten van een gebakje of High Tea. Alles is er glutenvrij. Ga hier dus zeker even langs op weg naar Scheveningen.
Uncategorized

Coeliakie, nachtmerrie of droom?

Door Zij van Glutenvrij

Klinkt een beetje gek natuurlijk, want een auto-immuunziekte is geen droom, dat neigt meer naar een slechte film of nou ja misschien wel een nachtmerrie. Zeker als je het op latere leeftijd krijgt, zoals ik en je hele leven op zijn kop gaat. Althans zo voelt dat. Maar als je leert accepteren, loslaten en vertrouwen zoals ik twee weken geleden schreef, dan is er weer tijd om te dromen. Om mooie dingen te gaan doen. Dingen waar je blij van wordt. En als jij blij bent straal je dat uit op je omgeving.

De meest gehoorde zorg die mijn oefencoachees met mij delen is, ik ben zo zorgelijk, ik baal van mijn moeie lijf. Ik baal ervan dat ik baal. Ik wil mijzelf terugvinden en leren vertrouwen op mijn lijf, mijn intuïtie. De mooie dingen zien. En dat is een groot goed, dat inzicht. Je kent de realiteit en je weet wat je doel is. Daarmee kun je verder. Een coach kijkt met jou wel eens achterom, naar angsten en zorgen, waar ze vandaan komen. Ik zelf spreek liever over zorgen, want angsten zijn eigenlijk niet het vakgebied van een coach. Heb je echt onverwerkte angsten, dan kun je die beter met een therapeut in de ogen kijken en een plek geven. Weet je niet of je ze hebt of je komt er tijdens een coachsessie achter, dat er meer pijn zit dan we samen kunnen oplossen, dan zal ik altijd een therapeut aanbevelen. Want een coach kijkt naar voren en de therapeut kijkt met jou naar het verleden. Dat mooie inzicht kreeg ik van Divera. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat therapeuten alleen maar in de diepte krochten van je gedachten gaan wroeten, zeker niet. Maar zij helpen je beter inzien welke angst jou belemmert en hoe dat je oplost.

En ik als coach ga met jou ook niet altijd de makkelijke paadjes af, want ook het inzien van de realiteit is soms een harde leerschool. Maar de focus is de toekomst en dat maakt coaching iets positiefs. Althans dat hoop ik voor mijn coachees, anders doe ik iets niet goed. Om te bepalen wat jouw doelen zijn maak ik het mogelijk om te leren groots te dromen. Buiten de gebaande paden, zonder tegenwerking of gebrek aan wat dan ook. Want als je dat kunt, dan kun je opties gaan bedenken om die doelen waarvan je droomt, waarvan jij gelukkig wordt om te zetten in opties. En het mooie is, die opties die bedenk jij dus zelf. Want een coach helpt jou leren zien, dat wat jij al weet ergens diep van binnen. Ik help jou alleen om ze te vinden en te benoemen. Als je iets zelf bedenkt is de kans namelijk groter dat je ermee aan de slag gaat, dan dat iemand anders jouw opties gaat verzinnen.

De grootste stap is het doen van kleine stapjes. Want als je in beweging komt, hoe klein ook, dan gebeurt er wat. Je zult binnen de kortste keren merken dat je positief bezig bent met het streven naar jou droom of doel. En dan zet je een positieve spiraal in werking. En dat is precies wat Coeliakie met mij gedaan heeft. Ja, het was zwart en donker en stresserig, maar het gaf me ook inzichten. Het bracht me bij mijn droomdoel. Daar waar ik in loopbaanland al jaren dolende was, weet ik nu dat ik mij wil inzetten als coach voor mensen zoals jij en ik. Die het in het begin gewoon even niet weten, of misschien al jaren onderweg zijn en bedenken. Is dit het wel? Doe ik het goed?

Een ding kan ik verklappen, je doet het altijd goed, want jij bent jij en dat is goed genoeg. Maar met wat inzichten over jezelf kun je leren daar vrede mee te hebben, of lekker groot dromen en met mij op pad gaan naar een zorgeloze jij! Interesse in een coachingstraject laat het me weten.

* Zij is hard op weg om haar coachopleiding bij Dolly af te ronden en start vanaf eind dit jaar een eigen coachingspraktijk. Daarnaast verzorgt Zij vanaf volgend schooljaar gastlessen op MBO en VMBO over het omgaan met dieetwensen in de praktijk. Ook kun je bij mij terecht als horecaondernemer voor een training- en adviestraject voor een glutenvrije vriendelijke benadering van jouw gasten, wat betreft keuken, kaart en bediening.

 

 

glutenvrij uit eten

Zij over foute etiketten en koks die zich aan ons ergeren

Door Zij van Glutenvrij

En daar werd ik niet vrolijk van lieve kijkbuiskinderen. Allereerst een verontrustend stuk over het ontbreken van juiste ingrediënten op etiketten van voedselproducten en vlak erachteraan, alsof we nog niet genoeg hebben geleden zo’n prachtstukje journalistieke ellende over dat koks zich ergeren aan gasten die ‘ineens’ allergisch blijken. Maar waar gaat het nou echt over?

Het UMC Utrecht heeft een jaar lang 157 patiënten gevolgd en begeleid, die een voedselallergie hebben. Het artikel spreekt alleen over allergieën zoals, pinda, ei of noten. Over intoleranties gaat het stuk niet, helaas. Het is mij niet duidelijk of hier in het onderzoek wel of geen rekening mee gehouden is. Feit blijft 6 mensen belandden tijdens het onderzoek in het ziekenhuis. In 4 van de 10 producten zijn stoffen aangetroffen die niet vermeld stonden op het etiket. Het gevaar volgens een van de onderzoekers schuilt voornamelijk in het productieproces en het transport. Niemand die precies weet met welke stoffen jouw voedsel in aanraking is geweest tijdens die processen. Nu is er in ons geval geen sprake van levensgevaar als wij gluten binnen krijgen, maar als deze etiketten niet kloppen, kloppen ze voor ons ook niet. En wat er met ons gebeurt is dan misschien niet levensbedreigend, maar op z’n minst onhandig, pijnlijk en zeer ongezond. Bovendien wordt er maar wat aangerommeld met de wassen neus: ‘kan sporen van … bevatten. Ook hier schreef  ik al eerder een blog. ” Er is dus wel degelijk iets mis met de etikettering in Nederland. De onderzoekers pleiten nu voor Europese richtlijnen. Maar omdat het maar om 22 miljoen mensen gaat, heeft het in Brussel niet echt prio. Ik zou zeggen doe voor de grap eens een best practise onderzoekje in Italië en Spanje. Moet je eens kijken wat je daar kunt leren.

2 dagen later komt er dan een soort tegengeluid. Koks ergeren zich groen en geel aan mensen met dieetwensen. Lees je verder dan begrijp je het wel, want aan tafel bedenken dat je geen gluten mag hebben, dat doet een echte Coeliaak niet. Die vraagt 3 weken van te voren naar de mogelijkheden en maakt zichzelf bij binnenkomst nog eens kenbaar: “Hallo, ik ben die zeur, maar ja sorry, ik ben echt ziek! Nee, ik ben geen glutenfreefoodiefitbabe, waar je je keuken kruimelvrij voor maakt en die doodleuk als dessert een applecrumble besteld, met gluten! (kijk anders even dat filmpje van Brigitte Kaandorp hierover)

Maar dan zegt mevrouw Botjes, van de Stichting Voedselallergie in het stuk ineens iets heel doms, of ze is verkeerd gequoot. Althans, ik snap wat zij bedoelt, maar dat komt omdat ik weet waar het over gaat. Maar een intolerantie is niet minder ernstig dan een allergie, ondanks dat er geen levensbedreigende situatie is. Ik neem aan dat een restaurant niet zit te wachten op een gast die binnen een uur aan de schijterij is (wij worden niet alleen een beetje misselijk mensen), omdat een kok een beetje laks wordt van al het gedoe omtrent allergieën en intoleranties. Waar zij op doelt is mensen met een sensitiviteit. En juist door dit soort onvolledige uitspraken en artikelen wordt het alleen nog maar onduidelijker voor die arme kok.

Het valt en staat allemaal met een goede voorbereiding, zoals de andere koks zeggen die aan het woord komen. Zoals het inbouwen van checkmomenten voorafgaand aan het diner en het op voorhand bedenken hoe je je menu ook voor de gluten-en lactosevrije mensch voor jezelf als kok werkbaar en voor ons net zo appetijtelijk maakt als voor de gewone mensch. Petje af voor die ondernemers die serieus omgaan met deze materie. Er heeft een tijdje geleden een kok in Engeland een maand compleet gluten- en lactosevrij gekookt. Geen hond die het doorhad. En het is echt niet heel moeilijk. Maar het vergt inspanning, ervaring, training en advies. Ook hiervoor raad ik aan om eens te kijken hoe servicegericht men in Italië en Spanje is op dit gebied.

Voor Nederland is er dus hoop, getuige de koks aan het woord. En daaraan ga ik mijn steentje bijdragen. Want naast dat ik coach ben, ga ik volgend schooljaar daar beginnen waar het begint, bij de leerling van nu, de kok of gerant van de toekomst. Bij het ROC Mondriaan International Hotel & Management krijgen alle tweedejaars niveau 4 studenten van mij bij de vakken menuleer en warenkennis een gastles over het omgaan met dieetwensen. En dat kan op jouw school ook! Maar dat niet alleen. Heb jij je schoolperiode al lang achter je gelaten en wil je als echte horecaondernemer advies over hoe je hiermee omgaat in je keuken en de bediening. Ik bied jou een adviestraject, met werkbare makkelijke oplossingen. Meer informatie? Stuur maar een mail.

 

psychische gevolgen van Coeliakie

Coeliakie is accepteren, vertrouwen en loslaten

Door Zij van Glutenvrij

Dat klinkt makkelijk zul je zeggen, maar ook mijn weg was er een met hobbels. Iets met achter de wolken…Als rasechte controlfreak krijg je niet voor niets deze auto-immuunziekte om mee te leren dealen. Je krijgt wat je aankunt zeggen ze wel eens. Gelukkig kan ik na 3 jaar wel zeggen: I nailed it! Ik heb dat helemaal zelf gedaan. Het was mijn weg en mijn doel. Hoe ik heb leren leven met deze ziekte, met een diagnose op latere leeftijd, lees je in mijn 40e blog. Over mijn weg naar de diagnose en het definitieve oordeel schreef ik al eens een blog. Dit verhaal gaat meer over wat er in je hoofd gebeurt en in je relatie met anderen, hoe je tegen het leven aankijkt, na die diagnose. Want eenmaal buiten met een verwijzing voor de diëtist…Dat is pas het echte begin, want om de zon te zien moet je zelf met die wolken aan de slag.

Toen bij mij nog niet helemaal vaststond dat ik echt deze ongezellige ziekte had, ging ik mega in denial. No way dat ik als kookfanaat en taartenbakker deze ziekte zou hebben. Ik zocht alle mogelijke andere oorzaken op, googelde me suf op het net naar andere opties en hoopte dat mijn waardes te wijten waren aan veel te veel antibiotica het jaar ervoor. Ik heb dat allemaal losgelaten na het zien van de uitslag van het biopt en de antistoffen in mijn bloed. Het stond vast, ik had het echt! En dat zien van die waardes draagt bij aan de acceptatie van de diagnose, maar wie helpt jou verder? Je sociale leven gaat er namelijk ook best van op zijn kop. Althans, zo ervoer ik het. Je vertrouwen in anderen, waar je normaal aanschoof zonder nadenken, voor een dinertje, een prakkie of een last minute ingelast etentje, krijgt heel wat te verduren. En dan heb ik het nog niet over het vertrouwen in je eigen lijf. Want hoe kan het dat je een half mensenleven lang met deze ziekte gelopen hebt, zonder aantoonbare klachten. En nog gekker, hoe kan dat als je dan na 40 jaar zonder dieet, met een maand diëten, wel ineens doodziek wordt als het fout gaat. Da’s gek. Dat begrijpt het hoofd niet zomaar.

Dus is het belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, dat staat voorop. Rust, Reinheid en Regelmaat doen niet alleen wonderen bij babies, maar ook voor mensen met darmaandoeningen is dit een gulden regel. Niet je hart en je longen, maar de darmen zijn het episch centrum van het lichaam. Daar gebeurt het, daar wordt energie gemaakt! Ik stopte met mijn onregelmatige werk en ging beter slapen. Ik zorgde goed voor mezelf en ging meer bewegen. Tot zover het lichamelijke…en als je dan al na 3 maanden je waardes ziet dalen, dan weet je waar je het voor doet. Dat lichaam dat komt er wel uiteindelijk, daar heb je ook de dokter voor.

Begin met de praktische zaken. Allereerst gaat je boodschappenlijstje op de schop en kan het doen van de boodschappen als een enorme last op je schouders komen, zeker ook als je nooit etiketten las. Daar moet je sowieso direct mee beginnen. Maar dat niet alleen, feestjes, etentjes even lunchen in de stad, dat vereist een bepaalde durf. Mij lukte dat echt pas na een jaar diëten. Pas toen ik zelf wist van de hoed en de rand en aan anderen dat goed kon uitleggen, durfde ik weer voor het eerst uit eten of naar een feestje. En heel eerlijk: er zijn nog steeds feestjes die ik afsla, zoals bijvoorbeeld sommige kinderfeestjes. En dat is oké. Het is jouw lijf, jouw ziekte en jouw gevoel daarbij. Dat mag! Het gaat om het vertrouwen in jezelf en dat in anderen. En dat moet groeien. Omdat ik het zelf heb meegemaakt weet ik als geen ander hoe lastig het kan zijn, maar ook hoe je leert varen op jezelf en je onderbuikgevoel.

Als dat interne vertrouwen in het lichaam terugkomt, dan kun je gaan werken aan het externe vertrouwen. Het vasthouden aan hoe het ooit was, is negatieve energie, voegt niets toe en helpt je niet verder. Dat oude leven loslaten, als het gaat om eten, dat kost tijd, energie en misschien wel vrienden. Als je leert van jezelf te houden, dan kun je weer ‘naar  buiten’ om te genieten van wat het leven te bieden heeft. Want niemand wordt uiteindelijk echt gelukkig van een leeg sociaal leven. Begin met kleine stapjes. Eten bij een vriendin, die interesse toont en begrip heeft dat het nu misschien een beetje anders is, maar niet minder gezellig. Daarna eens een keer uit eten bij een restaurant waar je goede recensies van hebt gelezen. En als laatste de buurtbarbecue of een kinderfeestje. Dat zijn echt wel grote dingen. Het gevaar van kruisbesmetting is op dit soort gelegenheden echt aanwezig. Jij bepaalt zelf of je dit kan en wil. Inmiddels ken jij je lichaam zo goed, dat je weet of je van een kruimel wel of niet ziek wordt. Het gaat erom dat je kenbaar durft te maken wat jouw wensen zijn en of hiermee rekening gehouden kan worden. Om je een stem te geven heb je dat vertrouwen nodig in jezelf en vooral het volgen van je intuïtie heeft mij heel erg geholpen.

Ook leren omgaan met deze ziekte, of heb je andere issues met (zelf)vertrouwen, het volgen van je intuïtie of het loslaten van ballast? Ik kan jou helpen. In een coachingstraject leer ik je om je angsten onder ogen te zien en groots te dromen. Stuur me gerust een mail.