Zij gaat op vakantie naar Italië

Door Zij van Glutenvrij

De meivakantie staat voor de deur en daarna dient de zomervakantie zich alweer snel aan. Waar ga je heen? Hoe bereid je je voor op een vakantie qua glutenvrij dieet? Ga je op de bonnefooi? Of gepland met een mud aardappelen en een trog glutenvrij brood in de kofferbak? Ik ga in ieder geval niet de stress opzoeken en kies voor de derde keer op rij voor Italië. Want het land van pizza en pasta leent zich, wellicht onverwacht, heel goed voor een ontspannen vakantie.

Supermarkten

De Italiaanse supermarkten zijn Nederland ver vooruit. Waar we hier, op de speciaalzaak, gezondsheidswinkel en AHXL na, per winkel een meter glutenvrij hebben, zijn er daar hele schappen, meters glutenvrij. En het mooie. Het ligt vaak op twee plaatsen in de winkel, dus daar waar je het verwacht als je net pas bezig bent met dit dieet, brood bij brood en chips bij chips, maar ook dus in die aparte meters speciaal voor ons. En nee, niet alleen koek en andere onzin. Heerlijke pasta’s, crackers, ontbijtvoer, chips (veel meer smaken dan hier), duizend soorten meel, snoep en ja dus ook koekjes. Heerlijke koekjes met honing, chocoladekoekjes, magdalena’s, the works. Daarnaast is alles waar geen tarwe in hoort, ook echt glutenvrij. 99% van het vlees, beleg, gekruide zaken. Gluten- en lactosevrij ijs was er ook in de diepvries, net als pizza’s en snacks. Wel altijd etiketten lezen! Maar ik garandeer je een onbezorgde manier van boodschappen doen. Bovendien staat er ook op producten waar je het niet van verwacht, senza glutine (zonder gluten). Ook de lactosevrije producten zijn goed vertegenwoordigd. Mozarella, mascarpone, ‘echte’ boter, smeerkaasjes, yoghurt, panna (Italiaanse room). De winkels waar ik geweest ben zijn de COOP en Conad. Maar de Italiaanse Auchan schijnt ook goed te zijn, daar kan zijn Franse broertje wat van leren. Over Frankrijk gesproken, ik was daar 3 jaar geleden (in het diepe zuiden), en ik was pas 3 maanden glutenvrij. Daar was toen niets ontspannends aan. Nu heb ik gehoord, dat het beter gaat in Frankrijk, maar dat schijnt heel erg afhankelijk te zijn van de regio. Daar waar ik was, was het niet zo goed. Ja er is een schap, maar daar lagen echt alleen maar koekjes en een soort pasta. Fransen doen net als Nederlanders overal tarwe in, vlees, beleg. Verre van ontspannen, toen.

Restaurants

Ook restaurants snappen allemaal wat mangiare senza glutine (eten zonder gluten) is. Soms staat het buiten op het bord of op de gevel al aangegeven. Ze vragen bijna altijd direct of je Celiachia hebt. Dan wordt er geknikt en je krijgt een glutenvrije kaart of er wordt uitgelegd wat er wel en wat er niet kan van de gewone kaart. Heeft het restaurant geen twee ovens, dan helaas geen glutenvrije pizza. Maar de meesten hebben dat wel. Heerlijk toch? Ook ijssalons zijn er genoeg voor ons, zou toch jammer zijn als je in Italië bent en je mag geen ijsje. Glutenvrije hoorntjes zijn apart verpakt en worden met schone handen/handschoenen  gepakt. IJs wordt met een schone lepel van een schoon stuk ijs gelepeld. Kruisbesmetting? Ik heb er in ieder geval geen last van gehad. In Italië is men veel verder dan hier met deze manier van leven. Er zijn daar meer mensen dan hier, die aan de ziekte lijden en kinderen worden al jong preventief getest. Voordeel voor ons dus!

Accomodaties

Staat het niet op de site van de accommodatie, stuur dan gerust een mail voorafgaand aan je vakantie. Dit geldt trouwens voor alle landen waar je heengaat. De meeste Italiaanse hotels weten goed weg met ons dieet. Ook voor het ontbijt zijn er daarom keuzes genoeg. Wij zijn inmiddels twee keer naar dezelfde camping geweest in Toscane, en daar wordt het op de site al aangegeven. Dit jaar gaan we voor het eerst weer eens ergens anders heen, een agriturismo. Omdat mijn dochter hetzelfde lot beschoren is, ben ik nu extra voorzichtig. Ook daar verzekeren ze me dat het allemaal goed komt. Ik vertrouw erop, want de ervaring leert dat ze het begrijpen en het ook niet zien als last.  Italië is voor ons de hemel op aarde.

Tijdens mijn vakantie kun je me volgen op Insta. Ik maak foto’s van al het heerlijks wat ik tegenkom. En als ik terug ben, schrijf ik een blog over waar ik allemaal geweest ben en hoe heerlijk het was.

 

 

Advertenties

Het gevaar schuilt in een klein hoekje

Door Zij van Glutenvrij

…en dan ook nog in een bekend eigen hoekje. Ik had een glutenfout twee weken geleden en het was mijn eigen schuld. Geen nalatigheid van anderen, dommigheid of onkunde. Nee, mijn eigen stomme schuld. En het effect? Groots, om niet te zeggen explosive…In het begin van mijn dieet, had ik wel eens last van glutenstapeling of kruisbesmetting. Maar dit mensen…en misschien kwam het wel omdat ik inmiddels 3 jaar glutenvrij eet en mijn lichaam nu denkt: “Ja doei, echt niet meer!”

Maar hoe kwam het nou? Want zodra je het merkt ga je malen, malen, malen, waar is het fout gegaan? Ik had ’s middags nog een glutenvrij taartje op, bij een vriendin, zou het dan toch daar niet goed zijn gegaan? Heb ik kruimels op van mijn eigen aanrecht? Heb ik verborgen gluten op en heb ik geen idee waar het in heeft gezeten. Dat het geen lactosestapeling was wist ik wel direct. Dat komt er ook snel weer uit, maar doet geen pijn en heeft geen na-effect. Dit was een mega heftige reactie van mijn lijf, te vergelijken met een voedselvergiftiging.

Ik was de hele week al een beetje moeïg en dacht het is het een uitloper van de griep die we allemaal hier in huis gehad hebben, zware benen, zwaar lijf. Op vrijdag heb ik mezelf met de grootste moeite naar een workshop “Vingers in het groen” gesleept, alwaar ik toch de energie vond om een mooi lentestuk te maken. Trots, maar met rommelend maag-darm systeem ging ik naar huis. Ik kwam net op tijd thuis, alwaar mijn lijf met zoveel kracht al het kwade uitstootte, dat had ik nog nooit zo heftig meegemaakt. Na 3 sessies was ik helemaal leeg en begon ik te trillen. Vooral dat trillen, was me al eens opgevallen is bij mij kenmerkend voor een glutenfout. Mijn hele lichaam sloeg alarm. Wat wel fijn is, weg is weg en je kunt direct gaan herstellen. Met gezond voer, thee, water, rust en beweging. Mensen wat een dorst heb ik gehad, en nog. Het is nu twee weken geleden.

Naast dorst had ik hoofdpijn, kwam het griepgevoel in alle hevigheid terug, inclusief een naar hoestje. Darmen negeren is longen kleineren, is het credo van mijn lijf. En een mega verkoudheid met tonnen snot. Overduidelijk tekenen dat je weerstand van het ene op het andere moment totaal gereduceerd is tot 0. En buikpijn, alsof ik elke dag 100 sit-ups had gedaan, net onder je middenrif, boven je navel. Met alles wat ik at deed het pijn. Wat een effect heeft dit op een lijf! Nu in de tweede week zijn die verschijnselen bijna weg, wat nog blijft is een restje spierpijn in mijn rug en gewrichtspijn. Oh ja, want dat had ik ook en herken ik van voor mijn dieet.

Maar waar kwam het nou door? Na een nachtje op de plee en een koortsige nachtrust, kwam ik ’s ochtends beneden en intuïtief wist ik het toch meteen. Een doosje met magnesium poeder. Een merk wat ik normaal niet neem, maar had gekregen van mijn moeder. Nooit het doosje gelezen. Ik neem magnesium normaal in andere vorm en dat is veilig. Maar dat poeder, in de sorbitol, daar stond het zwart en dik gedrukt….tarwe! Een week lang heb ik dit dagelijks in alle onwetendheid en naïviteit tot mij genomen. 7 dagen heb ik beetje bij beetje mijn lijf, mijn weerstand, mijn darmen getart. Tot het zei: “Genoeg!”

Al doende leert men en zelfs de beste ervaringsdeskundigen maken dus wel eens foutjes. Waar het wel goed voor was, zo’n fout? Je weet wel weer waar je het voor doet. Mocht je na verloop van tijd twijfelen over je ziekte, omdat het al zo lang goed gaat. Hier doe je het voor! Om deze ellende te vermijden.

Wil je meer weten over Zij van Glutenvrij? Naast bloggen, volg ik een coachopleiding tot Nieuwe Coach en ga ik mensen met (en zonder) Coeliakie coachen. Ik organiseer gastlessen over dieetwensen en hoe hiermee in de keuken om te gaan, zowel zakelijk als in de privésfeer. Daarnaast adviseer ik ondernemers die hun bedrijf glutenvrij en vriendelijk willen maken voor mensen met Coeliakie. Want de glutenvrije hype is leuk, daar profiteren we van, maar de ondernemer zit met de handen in het haar. Meer informatie op zijvanglutenvrij.nl

Zij van Glutenvrij is op zoek

Door Zij van Glutenvrij

Ik heb lang getwijfeld of ik dit nu wel of niet wilde plaatsen en vooral waarom. Maar het lot heeft toen niet voor niets bepaald. Ik ben op zoek naar iemand, een jonge vrouw en haar vader. In mijn vorige leven, lees het glutenvolle leven met een baan met een mega onregelmatig super ongezond maar vrij en blij bestaan, heb ik hen ontmoet onder niet zulke leuke omstandigheden. Omstandigheden die ik toen nog niet kon plaatsen…en nu maar al te goed!

Ik werkte namelijk vroeger als stewardess, ooit begonnen bij het prachtige maar helaas niet meer bestaande Air Holland en daarna bij nog meer airlines tot ik in 2013 via vele omzwervingen binnen en buiten de luchtvaart terecht kwam bij de wel bekende ‘Cor en Don’.

Als stewardess maak je van alles mee, mijn functie liet zich het beste omschrijven als meewerkend voorvrouw, politieagente, zuster en als het echt niet anders kon dokter, brandweervrouw, sociaal hulpverlenende, oppas, schoonmaakster, kokkin, butler en PA. Vergeet ik nog de helft, maar daar gaat het niet over. Met zo’n baan heb je altijd wel een verhaal voor op een feestje of een ‘kringzit’ verjaardag.

Honderden vluchten deed ik, ik heb duizenden mensen bediend (Koffie of thee? Ja, lekker!), voor de gein hun bonuskaart gescand bij het afrekenen van het luchtje en zonnebril, grapjes gemaakt met kinderen, pepermuntjes uitgedeeld voor het landen en nog veel meer waarvan de jongeren van nu niet eens meer weten dat je dat vroeger allemaal ‘kreeg’ aan boord. Oh ja en ik leerde er en passant mijn meneer kennen.

Maar ik moet steeds denken aan dat meisje en haar vader, in het voorjaar van 2013, op de terugvlucht vanuit een korte vakantie naar ik meen Macedonië of Griekenland, waar ze bij vrienden of familie op vakantie waren geweest. Ik werkte op het achterbalkon van de cabine en zij zaten rechts achterin op de raam- en middenstoel. Drukke maar heerlijke vlucht. In het voorseizoen had je namelijk nog tijd voor een praatje met passagiers. Het meisje (ik schat dat ze toen rond de 23 was), ging steeds meer ingedoken zitten en haar vader streelde haar rug en keek bezorgd. Na zoveel jaar ervaring zie je dit gebeuren, ook al is het druk. Mensen die zich zorgen maken of zich niet goed voelen pik je er zo uit. Toen ik vroeg aan de vader of ik iets kon doen, antwoordde hij dat zijn dochter, net als hijzelf Coeliakie had en vermoedelijk toch gluten had binnengekregen. Ze waren aan het bedenken waar en wanneer dat fout kon zijn gegaan tijdens hun vakantie, de terugreis of ergens daar tussenin. Ondertussen voelde het meisje zich steeds beroerder worden, maar vader zei dat het leed eigenlijk al geleden was. Ik vroeg hem het hemd van het lijf. Wilde er alles van weten zo nieuwsgierig als ik ben. Maar ik vond het ook zo moeilijk, het is geen allergie, er is geen acuut gevaar en toch voelt dit meisje zich hondsberoerd. En dan gaat een stewardess toch handelen. Ik heb haar uit haar benauwende stoel gehaald en bij mij achterin het keukentje op ons eigen klapbankje gelegd (ja mensen wij zitten op een houten klapbankje, jullie zitten echt veel lekkerder). Ze liep helemaal krom van de buikpijn, ze zag lijkbleek en was ook een beetje verward. Ik heb haar toegedekt met dekens en voorzien van warme thee. Meer kon ik niet doen. Het meisje knapte tegen het einde van de vlucht gelukkig weer op en de vader was ontzettend dankbaar. Ik was er vol van, wat een rotziekte zeg. Je zal het maar hebben…En toen kreeg ik dezelfde ziekte, nog geen 2 jaar later en vraag ik me steeds af wie zij was, of is. Hoe het met haar gaat en met haar vader? En hoe bizar, dat ik nu nog beter begrijp wat hij toen voelde, nu mijn dochter sinds kort ook de diagnose heeft. Weet jij wie deze spelden in deze enorme hooiberg zijn? Dan mag je het me laten weten!

Uiteindelijk ben ik gestopt met vliegen en dat is achteraf met deze ziekte maar goed ook. Een onregelmatig bestaan is funest voor je darmen en mijn longen waren ook echt klaar met 100 jaar drukcabine. Maar het blijft een van de mooiste beroepen!

Meer weten over Zij van Glutenvrij, wat ik voor je kan doen om je vertrouwen te herstellen, je eigenwaarde te vinden, je je stem terug te geven, je goed te voelen ondanks dat nare ding dat Coeliakie heet? Laat het me weten en stuur me een e-mail.

 

Recept voor glutenvrije Calamaris a la Romana (inktvisringen)

Door Zij van Glutenvrij

Een recept voor een zomers gerecht dit keer. Het is er geen weer voor, maar des te groter mijn verlangen naar de zon en naar eten wat daarbij hoort. Ik ben klaar met de kou en de regen. Mens, wat zou ik het goed doen in een warm klimaat. Ik zou de seizoenen niet missen, kerst met de zon op het strand? Fine by me. Altijd zonder jas de deur uit. Open ramen en straatjes waar het naar lekker eten ruikt. Wanneer gaan we?

Als kind lustte ik niet zoveel. Ik was ook geen mega zeikerd, want wat de pot schaftte ging wel gewoon op! Nou ja op spruiten, lof en zuurkool na. Maar echt lekker vond ik veel dingen niet. Gelukkig is dat veranderd en helemaal omdat ik het nu juist moet hebben van groenten en fruit. Omdat ik dus geen fijnproever was, of juist wel hahaha, waren mijn ouders des te meer verbaasd dat ik op een vakantie in Spanje tijdens een avondmaal met Spanjaarden geen genoeg kon krijgen van Calamaris. Voor wie het niet kent, gummie ringen (van de inktvis) in een krokant deegje gefrituurd. Eigenlijk heet het gerecht Calamaris à la Romana. Want gewone calamaris is de ongefrituurde versie. En dat is het hem nou net…gefrituurd en in een krokant laagje…Dan is het snel goed zou je denken. Maar omdat de gummie-achtige structuur zo apart is, trokken mijn ouders hun wenkbrauwen op en zagen dat het goed was. Toen ik ook nog aioli bleek te lusten, ging het dak eraf.

Mijn hele glutenvolle leven koos ik dit gerecht vaak als het op de menukaart stond, in Nederland en in het buitenland. Ook in Frankrijk en Italië is dit namelijk een bekend gerecht. Een Mediterraans pareltje. Tot ik natuurlijk aan het glutenvrije dieet moest. Inmiddels lustte ik veel meer visjes in krokante jasjes, zoals kibbeling en mosselen. Die laatste heb ik zelfs leren eten, door ze eerst gepaneerd te eten en later uit de schelp. Gaat niets boven een mosselpannetje met frites!

De eerste jaren na de diagnose ben ik niet uit eten geweest. Ik durfde het niet en vertrouwde niemand. Gelukkig leer je ermee leven, het vertrouwen weer toe te laten en probeer je weer eens wat. Maar dit gerecht is er in restaurants niet in een glutenvrije variant, althans niet dat ik weet, behalve bij sommige viskramen die van wanten weten. Dus zit er niets anders op dan zelf kokkerellen. Gelukkig heb ik mijn hobby voor koken en bakken niet verloren, ondanks dat het soms lastig is om lekker onbezorgd glutenvrij te bakken. Maar daarover een andere keer meer. Wat bleek, een glutenvrije variant voor Calamaris, mosselen en kibbeling is echt mega easy.

Er zijn twee soorten manieren van paneren. Je kunt kiezen voor een nat beslag, dan meng je glutenvrij meel met water. Ik vind dat zelf minder lekker, zwaar en bewerkelijker om te maken. Ik kies voor de makkelijkste en de lichtste vorm en dat is paneren met een droog meel. Het maakt eigenlijk niet uit welk soort je neemt. Pak wat je in de kast hebt, enige nadeel van rijstmeel vind ik dat het nogal korrelig is, dus ik gebruik een meelmix.

Recept en benodigdheden:

  • Verse vis naar keuze (droog gedept)
  • Meelmix (bv Schär of AH Vrij van Gluten)
  • Kruiden die je lekker vindt (Ik heb geen glutenvrije viskruiden gevonden tot nu toe. Heb je de gouden tip? Let me know!)
  • Kom, vergiet en schuimspaan
  • Pan met hete olie
  • Citroen in partjes

Bereiding:

Verhit de olie in de pan tot 180º C. Neem zoveel olie als nodig is om ervoor te zorgen dat je vis net onder de rand van olie drijft. Droog de vis en doe ruim meel in de kom. Schud dit een beetje los en meng je kruiden erdoor. Wentel de vis door het meel, gebruik eventueel een pollepel, en schud het teveel aan meel van de vis. Leg op een bord of doe direct in de hete olie. Let op spetters! Je kunt de calamaris in porties bakken. Niet te veel, anders gaat het aan elkaar klonten. Na 2 à 3 minuten is de Calamaris gaar en kun je deze met een schuimspaan uit de olie halen en in een vergiet laten uitlekken. Vervolg deze stappen tot alle vis klaar is. Opdienen in een zonnige schaal met partjes citroen erbij.

Wil je het echt goed doen, dan maak je zelf aioli. Dit kan met frisse mayonaise (zonder suiker) en een vers geperst teentje knoflook erdoor. Of je maakt de mayo ook zelf, maar dan ben je wel even bezig.

Buen apetito! Buon appetito! Bon appétit!

Meer weten over het weer vertrouwen krijgen in jezelf en anderen? Laat het me weten en ik help je op weg in een coachingstraject, zodat je je sociale leven weer met een gerust hart kunt oppakken.

Wij van Glutenvrij

Door Zij van Glutenvrij

Een dan ben je ineens met z’n tweeën. Ook al ben je erop bedacht, heb je het keer op keer voor je ogen laten afspelen, het moment dat de kinderarts bevestigt dat de waardes van de anti-stoffen van je dochter stijgen. Nog niet zorgwekkend hoog dat een definitieve diagnose vastgesteld kan worden, maar wel hoger dan de vorige keren. En dan?

Het is dat ik het voor mezelf allemaal al zo goed weet, maar als het dan over je kind gaat, nog in de groei, zelfs dan moet je toch allebei huilen…en stel je alle vragen die je kan bedenken. Bij kinderen wordt de diagnose vaak wat anders gesteld dan bij volwassenen. Wat vast staat is dat zij net als ik drager is van een van de Coeliakie genen. Ben je zelf ziek en is dit gediagnosticeerd met bloedtest en biopt, dan hebben je nazaten recht op genonderzoek.

Bij mij waren de antistoffen zo hoog dat het al bijna vast stond dat ik Coeliakie had. Toch moest ik dat vermaledijde darmonderzoek ondergaan. Zonder roesje, ‘mevrouw dat gaat echt prima’. Nooit doen hoor, geloof ze niet. Neem dat roesje…Ik vond het een verschrikking. Maar goed, terug naar mijn kind.

Bij kinderen gelden er allerlei beslisdiagrammen die door de kinderartsen verschillend worden geïnterpreteerd. Daarnaast is de wetenschap zo in beweging en spreken onderzoeken elkaar tegen, dat er op dit moment niet een lijn is tussen de maag, lever darmartsen en kinderartsen in Nederland. Dat is wat het is op dit moment. Daar waar tegen mij nog werd gezegd, je hebt het of je hebt het niet, kunnen kinderen het echt een beetje hebben. Zonder klachten, zonder aantoonbare schade, vooralsnog. En omdat die schade bij een nog niet torenhoge antistoffenwaarde waarschijnlijk nog niet zichtbaar is raden artsen op dit moment in ons geval het darmonderzoek af. En ik vind dat prima! Geen stress van dat onderzoek, want ja een kind met een roesje, tuurlijk. Maar het is ook rommel zo’n roesje. Spul dat je liever niet toedient aan een kind.

De komende drie maanden eet Sarah nu op proef geen gluten. En oh, wat is zij serieus en streng voor zichzelf. Bij de dokter liet ze direct de rest van haar boterham voor onderweg wat hij was. Goed voorbeeld doet goed volgen in dit geval. Haar spreekbeurt voor school is al af, ze hebben op de valreep voor de vakantie gekeken naar de uitzending van Klokhuis over kinderen met Coeliakie en ze heeft voor de zekerheid een eigen trommeltje met lekkers voor als er getrakteerd wordt en er geen rekening mee is gehouden. Maar daar is juist die spreekbeurt voor. “Ik wil dat iedereen rekening met mij houdt, mama”. En dat is haar goed recht! Je hoopt het niet voor je kind, een auto-immuunziekte, in de bloei van haar leven, met nog veel hobbels en vooral de groei te gaan! Maar zij kan dat. Want ik kan het ook. En trots ben ik op haar, maar ook op mezelf, want wat krijg ik veel lieve complimenten van iedereen, dat het met zo’n mama om te helpen, te huilen en bij te staan wel goed komt. Hoe lastig is dit voor een kind, waarbij geen van de ouders de ziekte heeft, en hoe heftig is dat dan voor de ouders? Als je geen idee hebt hoe vies glutenvrij brood smaakt, als je geen croissants meer kan eten of een eierkoek! Dat je een hele nieuwe smaak moet ontwikkelen en je daarnaast vaak en bij velen moet verantwoorden waarom je dit dieet moet volgen!

Ik heb het allemaal gelukkig al uitgevogeld. Jij of je kind nog niet? Binnenkort kun je bij mij een coachingstraject volgen om je glutenvrije wereld leuker te maken, weer vertrouwen te krijgen en uit te kijken naar uitjes en vakanties. Het is maar hoe je kijkt! Ondertussen meer lezen kijk dan op mijn pagina zijvanglutenvrij voor meer blogs.

 

Zij van Glutenvrij gaat een stap verder

Door Zij van Glutenvrij

Dit keer geen blog met tips en tricks maar een beetje meer van mezelf. Nee, dat is niet lastig of moeilijk. Ik ben een makkelijke prater, maar ben jij een makkelijke lezer? Wil je luisteren naar wat ik te zeggen heb, of vind je dat moeilijk? Komt het misschien dichtbij? Of is het juist ver van je bed?Lees en oordeel, maar veroordeel niet! Ik maakte een keuze voor mezelf na het lezen van het boek De Keuze van Dr. Edith Eva Eager, een overlevende van Auswitsch.

Een auto-immuunziekte is niet niks. Ze zijn er in verschillende vormen en maten en ik heb er zoals ik vorige keer blogde wel meer dan één. En deze week hoorden wij dat mijn lieve poppie van 8 mogelijk hetzelfde lot beschoren is. Met het geërfde vermaledijde gen en met stijgende bloedwaardes hebben we samen met de kinderarts besloten dat zij de komende 3 maanden glutenvrij gaat eten. Wat heb ik daar dan nu weer uit geleerd? Ik ben het stadium “waarom ik, wij?” echt allang voorbij. Maar wat zegt dit? Wat doet dit?

Bij de dokter moesten we allebei huilen. Ze wilde zelfs haar gesmeerde boterham voor onderweg niet meer opeten. Zo daadkrachtig, net haar moeder! Haha…Iedereen die ik sindsdien sprak, op social media en in het dagelijks leven, zegt dat ze blij mag zijn met een moeder die het allemaal al zo goed weet en die het zo goed kan uitleggen, die anderen tot nut is hiermee. Of die oud-collega met een burn-out en gedoe met haar darmen die mij om raad vroeg, die ik een uitgebreide e-mail schreef met tips en adviezen en daarop zo lief, enthousiast en dankbaar reageerde met de woorden: Dit is jouw ding. Jij kan dit! En daar, daar moet ik iets mee. Ik kan het niet meer niet doen.

Dat weet ik al langer. Mensen die mij niet kennen, die ik bijvoorbeeld ontmoet op vakantie denken altijd dat ik iets doe met coaching en advies. En dat,dat ga ik nu waarmaken. Dat is waar mijn kracht ligt, mijn echte ik, mijn energie, mijn droomdoel. Als ik erover schrijf, gaat het in mijn buik kriebelen, het vuur laait op, een soort zenuwachtig gevoel komt opborrelen. Ik moet dit nu doen.

En ik krijg die kans. Ik ben zo ontzettend blij en opgelucht, dat iemand die kracht en dat vuur heeft gezien de afgelopen weken. Ik deed mee aan de #CoachChallenge van Dolly Heuveling van Beek. In 10 dagen tijd kregen wel 4.000 geïnteresseerden haar coachingtools per e-mail opgestuurd. Ik ging ermee aan de slag en leerde veel, maar had ook veel vragen. Hoe verder? Waar beginnen? Beren op de weg, gebrek aan geld voor een gedegen opleiding. Want je kunt ervaringsdeskundig zijn, maar dat maakt je nog geen goede coach. Hoe zet je social media in? En ik leerde ook en passant nog even de gevaren van diezelfde krachtige media kennen. Na 10 waardevolle, stressvolle, drukke dagen, zowel privé als zakelijk sloot Dolly haar Challenge af met een webinar. En in dat webinar maakte zij bekend dat ik haar Nieuwe Coach Opleiding heb gewonnen. Een prachtige kostbare waardevolle opleiding, die aansluit bij hoe ik zelf over coaching denk. De wereld van coaching is ondoorzichtig en groot, iedereen mag zichzelf die titel geven. Maar ik ga het profi aanpakken, samen met Dolly. In 6 maanden ga ik leren, hoe ik als ervaringsdeskundige met Coeliakie van nut kan zijn voor anderen en hoe ik een goedlopende onderneming maak van wat ik het liefste doe.

Ik ga een leertraject in de komende maanden. Ik blijf bloggen over onze  ‘asociale’ ziekte, maar ik zal ook steeds meer mensen echt kunnen helpen, met waar ze tegenaan lopen. Ouders van kinderen die niet weten waar ze moeten beginnen, Coeliaken die door de bomen het bos niet meer zien in de supermarkt, bijscholen van diëtisten, ervoor zorgen dat er na de diagnose nazorg komt, materiaal voor spreekbeurten maken, workshops voor kinderen die ook een taartenversierfeestje willen geven, wat nu nog bijna nergens kan, en last but not least, de zakelijke markt. De ondernemers en instellingen die wel willen, maar niet weten hoe en waar te beginnen om een glutenvrije vriendelijke zaak op te zetten, met training voor het personeel, zodat wij onbezorgd bij steeds meer gelegenheden terecht kunnen.

Maar het is meer dan dat, ik wil me niet beperken tot lotgenoten op dit vlak. Ik heb veel meegemaakt en geleerd, van pesten op de werkvloer, angst en rigiditeit op afdelingen, jaloezie en kutnijd, bijna burn-out en kansloze re-integratietrajecten. Been there, done that! Afgevinkt en opgeslagen in mijn rugzak. Deze in eerste instantie negatieve gebeurtenissen kan ik gebruiken om jou te helpen verder te komen, op te ruimen in je hoofd en het geluk weer te vinden. Jouw leven, jouw geluk. Mijn vuur en mijn passie.

Keep you posted!

De vrienden van Coeliakie

Door Zij van Glutenvrij

Coeliakie komt zelden alleen helaas. Bijna iedereen die ik ken met Coeliakie heeft er nog wel een dingetje bij, of meer. In dit blog leg ik uit welke ziektebeelden je naast Coeliakie nog meer kunt hebben. Misschien is het één wel aan het licht gekomen door het ander. Bij mij was dat inderdaad het geval. En als ik terugkijk, had ik vanaf de puberteit altijd wat.

Brekebeentje

De keren dat ik iets gebroken heb, zijn niet meer op een hand te tellen; Een pols toen ik een jaar of 8 was, twee keer een enkel (in een skischoen en met het dansen van de Sirtaki), twee polsen tegelijk (met snowboarden) en een gescheurde knieschijf met een balletoefening. Reken ik even niet mee; gebroken teentjes, verzwikte enkels en andere malheur aan botten en gewrichten. Onbenullige ongevalletjes stuk voor stuk, maar met grote impact. Ik val en ik breek wat. Door coeliakie kun je last krijgen van botontkalking (osteoporose), omdat de darmen niet genoeg calcium opnemen. Om dit uit te sluiten kun je via de MLD-arts een dexametrie aanvragen. Dit is een meting van de dichtheid van het heupbot. Heb je botontkalking of een beginstadium hiervan (Osteopenie), dan kun je in aanmerking komen voor een jaarlijks calcium infuus. Hierover schreef ik eerder al eens een blog. Ik merk zelf altijd als het weer tijd is voor het infuus, ik krijg meer rugklachten en gewrichtspijn bij het hardlopen. Een week of twee na het infuus ben ik weer de oude. Enige nadeel, vind ik, is dat je je een week grieperig voelt na het infuus. Sommige mensen hebben naast coeliakie ook fibromyalgie of andere reumatische klachten.

Melk is niet goed voor elk

Coeliakie gaat vaak gepaard met een lactose intolerantie. Dit komt omdat de darmen door beschadiging, net dat deel missen om lactose af te breken. Gevolg is diarree. Ik heb het heel erg, maar soms neem ik het voor lief. Lactose is een melksuiker dat in dierlijke melkproducten voorkomt. Een intolerantie voor lactose is niet hetzelfde als een koemelkallergie. Dan mag je helemaal niets van de koe, maar bijvoorbeeld wel van de geit. Met een intolerantie mag je alleen lactosevrije producten of plantaardige melkproducten, zoals van soja, amandelen of rijst. Tegenwoordig zijn er ook tabletjes voor als je een keer wilt smokkelen, als je bijvoorbeeld uit eten gaat. Een lactose intolerantie kan tijdelijk zijn. Als je darmen hersteld zijn, na het volgen van het strikte glutenvrije dieet, kan het zijn dat je mondjesmaat steeds meer lactose kan verdragen. Die vlieger gaat voor mij helaas niet op. Ik eet nu drie jaar glutenvrij, mijn darmen zijn rustiger, maar lactose…Hell no! Je kunt je laten testen op een lactose intolerantie, maar de testen zijn nooit 100% betrouwbaar. Ik heb ervoor gekozen het niet te doen. Ik weet het zo ook wel.

Lastige longen

Ik heb het er al vaak over gehad. Net als onze darmen zijn onze longen hele grote slijmvliezen. Zorg je niet goed voor het een, krijg je last van het ander. Als ik vroeger verkouden was, hoestte ik mijn longen uit mijn lijf. Volgens mijn man echt op het enge af. Dat heb ik nu niet meer. Ik heb dus overgevoelige bronchiën. Ik krijg het benauwd in de Ici Paris, bij een friteskraam of als het heel erg koud is en ik een inspanning moet leveren (hardlopen of fietsen). Toch doe ik dat laatste wel op advies van de longarts. Ik merk namelijk dat als ik het niet doe, mijn longinhoud slechter wordt. Verder hoor je vaak dat mensen met coeliakie astmatisch zijn, COPD, bronchitis of andere longgerelateerde klachten hebben. Mijn ervaring is dat als je je aan het dieet houdt, deze klachten beheersbaar zijn.

Gedoe aan de down department

Ja, dit is dan wel een beetje een ding. Bij mij manifesteert zich hier het meeste gedoe. Dit is de eerste keer dat ik dat hier kenbaar maak, omdat er veel vragen over zijn en er natuurlijk toch nog steeds wel een taboe heerst over ons onderkantje. Ik ben zegge en schrijven 1 keer onbezorgd ongesteld geweest, en dat was de allereerste keer. Daarna was het meteen gedoe. Niet normaal zoveel bloed ik verloor, hoeveel pijn het deed en hoelang het duurde. Soms was ik twee weken non-stop ongesteld. Gelukkig ben ik vrij opgevoed en kon ik deze zaken met mijn moeder, die haar hele leven vergelijkbare klachten had, bespreken. Zij handelde kordaat en via de huisarts kwam ik terecht bij een fijne gynaecoloog. Ik ging direct aan de pil en de ijzertabletten, maar omdat de klachten aanhielden kreeg ik een kijkoperatie. Op mijn 17e de eerste en op mijn 23e, de zesde en laatste. Diagnose: Endometriose. Een auto-immuunziekte van de baarmoeder, waarbij baarmoederslijmvlies zich hecht aan alles wat het onderweg naar de uitgang tijdens de menstruatie tegenkomt, in plaats van dat het het lichaam via de gebruikelijke weg verlaat. Dit slijmvlies vormt een nieuwe laag, die bij elke menstruatie ook gaat bloeden. Je wordt dus 10x erger ongesteld dan normaal. Met operaties, de pil en nog heftigere hormoonbehandelingen waarvan ik op 18-jarige leeftijd tijdelijk in de overgang kwam, is het onder controle. Gelukkig kon ik later normaal in verwachting raken. Maar er zijn ook minder succesvolle verhalen. Een bijkomstigheid van de zwangerschap was dat ik hierna pil-loos door het leven kon en de endometriose zich koest houdt. Met mijn laatste eieren in de uitverkoop is het bijna gedaan en is het wachten op die volgende fijne fase…Not! Wil je hierover meer lezen, kijk dan eens op deze website.

Helaas bleef het niet bij endometriose alleen. Na mijn zwangerschap dacht ik dat het er allemaal een beetje bij hoorde, een ontplofte onderkant na een semi totaal ruptuur, maar niets is minder waar. Een parfumallergie bleek het allemaal erger te maken. ‘Hoezo? Je spuit daar toch geen parfum?”, hoor ik je denken. Nee, maar in je wasmiddel zit wel parfum, soms hele agressieve. Toen ik ook nog een latexallergie (lees condooms, elastiek in onderbroeken en maandverband) bleek te hebben, was het feest compleet. Nadat ik deze allergenen uit mijn leven had gebannen, kon de uiteindelijke balans van de down department worden opgemaakt. Ik heb een hele lichte vorm van Lichen Sclerosus. Een auto-immuunziekte, die zich manifesteert aan de huid in de buurt van slijmvliezen en waarschijnlijk getriggerd is door de contactallergieën. Ik zei het al, zorg je niet goed voor het één, dan krijg je het ander. Gelukkig is met de juiste medicatie alles onder controle, maar wees gewaarschuwd! Meer lezen over Lichen?

Overige klachten

Wat mij betreft was dit het wel zo’n beetje. Maar er zijn nog veel meer (auto-immuun) ziektes die gepaard gaan met coeliakie. Momenteel wordt onderzocht of mensen met diabetes type 1 meer kans hebben op coeliakie, lees ik vaak over mensen die last hebben van hun schildklier, of die naast coeliakie ook nog andere darmziektes hebben (Colitis of Crohn). Wil je meer weten, ga naar je MLD-arts. Die kan je verder helpen.

Coaching en advies

Binnenkort ga ik een coachings- en advies traject volgen en mijzelf bijscholen in de voedingsleer. Daarna start ik bij voldoende animo, een Coeliakie lifestyle en advies traject met geïnteresseerden. Je leest hier binnenkort meer over in mijn blogs. In mijn eigen traject staat als eerste een coachingschallenge met Bureau Dolly op het programma. Ik kijk er enorm naar uit, om niet alleen vanuit mijn blogs van nut te zijn, maar ook op het meer persoonlijke vlak. Tot snel.